Pisanie pracy – jak tworzyć przypisy harwardzkie.

15 kwietnia 2020

gallery

Pisanie prac - teksty24.com.pl
pisanie pracy – przypisy harwardzkie

W procesie jakim jest pisanie pracy dyplomowej wykorzystujemy wiele publikacji, które nie tylko pomagają nam stworzyć jej treść, ale także pokazują, że dogłębnie zbadaliśmy obszar związany z jej tematem. Zazwyczaj już na pierwszych spotkaniach seminaryjnych dowiadujemy się, że każda myśl lub cytat zaczerpnięty z dowolnej pozycji z tego właśnie zbioru musi zostać opatrzony odpowiednim przypisem bibliograficznym. Konieczność ta jest często przyczyną wielu kłopotów i dużej części z nas jawi się jako zadanie nader uciążliwe. Tymczasem cały problem nie jest tak skomplikowany jak mogłoby się wydawać.

Ogólnie rzecz biorąc wszystkie przypisy umieszczane w publikacjach możemy podzielić na dwie grupy: przypisy harwardzkie i przypisy oksfordzkie (zwane też tradycyjnymi). W tej części poświęcimy nieco więcej uwagi temu pierwszemu rodzajowi przypisów.

Przypisy harwardzkie są stosowane przede wszystkim w wielu współczesnych publikacjach wydawanych w kręgu anglosaskim i coraz częściej występują jako podstawowy sposób cytowania źródeł w pracach licencjackich lub magisterskich. Ze względu na sposób umieszczania tego rodzaju przypisów w tekście czasem nazywa się je także przypisami wewnątrztekstowymi.

Łatwość stosowania

Harwardzki system przypisów stanowi dość dobre rozwiązanie, ponieważ jego tworzenie jest stosunkowo proste. Nie wymaga on bowiem umieszczania w tekście odsyłaczy (np. w postaci cyferki, gwiazdki itd.) do rozbudowanego przypisu. Jego główną zasadą jest umieszczenie w nawiasie okrągłym nazwiska autora wraz z rokiem wydania dzieła i ewentualnie stroną, na której wykorzystana przez nas myśl się pojawiła. Reguły i sposób wstawiania przypisów harwardzkich najlepiej będzie objaśnić na konkretnych przykładach:

  • Jeśli odnosimy się do ogólnej treści danej publikacji mamy dwie możliwość postawienia przypisu:
  • W wypadku wspomnienia nazwiska autora w tekście przypis  powinien wyglądać tak:

Ogólnie rzecz ujmując, okres formowania się państwa polskiego był czasem bardzo burzliwym. Taki pogląd pojawia się m. in. w dziele Jasienicy (2008).

  • Jeżeli jednak nazwisko autora nie zostało wymienione, umieszczamy następujący przypis:

Obecnie uważa się, że starzenie się społeczności stanowi wyzwanie da polityki zdrowotnej (Bryła, 2009).

  • Jeśli zamieszczamy w naszej pracy cytat albo odnosimy się do konkretnego fragmentu tekstu do przypisu dołączamy równie numer strony lub stron, na których znajduje się dana myśl:

W celu ratowania kolonii brytyjskich w Azji Londyn zignorował fakt zajęcia Międzymorza przez ZSRR (Grygajtis, 2006, s. 9).

  • Jeżeli korzystamy z dwóch różnych publikacji tego samego autora wydanych dokładnie w tym samym czasie, przy roku wydania umieszczamy kolejne litery alfabetu, np. (Kowalski, 2007a, s. 7), (Kowalski, 2007b, s. 15).
  • W przypadku pozycji, która ma dwóch autorów w przypisie podajemy nazwiska każdego z nich, np. (Kowalski, Marczyk, 2010, s.198). Jeśli jednak autorów jest więcej, w przypisie uwzględniamy tylko pierwszego z nich i dodajemy skrót „i in.”, np. (Kowalski i in., 2003, s. 32).
  • Jeśli dana publikacja jest pracą zbiorową w przypisie, zamiast nazwiska autora umieszczamy jej tytuł, np. (Strategia rozwoju, 1990, s. 21).

O czym pamiętać

Stosując przypisy harwardzkie musimy pamiętać, że należy też stworzyć odpowiednio dopasowaną do nich bibliografię. Podobnie jak w przypadku wstawiania przypisów, tutaj również możemy wyróżnić szereg zasad, które ułatwią nam to zadanie. Oto one:

  • Chcąc stworzyć opis bibliograficzny książek najpierw podajemy nazwisko autora (lub nazwiska wszystkich autorów), następnie umieszczamy rok ukazania się publikacji, a potem podajemy jej tytuł (pisany kursywą), wydawnictwo oraz miejsce wydania, np. Ostasiewicz S., Rusnak Z., Siedlecka U., 2001, Statystyka elementy teorii i zadania, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej, Wrocław.
  • Jeśli książka jest pracą zbiorową najpierw podajemy jej tytuł, natomiast rok wydania umieszczamy na końcu, np. Początki chrześcijaństwa w Małopolsce, red. Garncarski J., Krosno 2001.
  • Jeśli korzystamy z artykułu w czasopiśmie, po podaniu nazwiska autora, roku wydania oraz tytułu tego artykułu umieszczamy przyimek „w” z dwukropkiem ujęty w nawias okrągły. Następnie podajemy tytuł (ujęty w cudzysłów) i numer czasopisma oraz numery stron, na których znajduje się dany artykuł, np. Bugaj E., 2004, Kilka uwag na temat dziecka w kulturze starożytnego Rzymu, (w:) „Funeralia Lednickie” nr 6, s. 23–28.
  • Jeżeli w naszej pracy wykorzystujemy rozdział z pracy zbiorowej powinniśmy postąpić analogicznie do artykułu w czasopiśmie, jednak zamiast tytułu czasopisma podajemy tytuł publikacji, np. Molo B., 2008, Podstawowe pojęcia i kategorie międzynarodowych stosunków politycznych (w:) „Międzynarodowe stosunki polityczne”, red. Cziomer E., Krakowska Szkoła Wyższa, Kraków, s. 21-37.
  • W przypadku stron internetowych podajemy adres strony oraz datę dostępu do treści strony.

Musimy pamiętać, aby przypisy stosować konsekwentnie i systematycznie. Dzięki temu będzie wiadomo, skąd czerpaliśmy informacje niezbędne do napisania pracy, a sam tekst zyska bardziej czytelną strukturę.

O tym, że pisanie pracy nie musi być trudne dowiesz się z naszych artykułów.

Jeżeli potrzebujesz pomocy w procesie jakim jest pisanie pracy możesz również zajrzeć na naszą grupę.

1 people reacted on this

Leave a Reply:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *